उपखंडातील चाहते आणि क्रिकेटचे प्रशासन चालवणारे लोक भारत-पाकिस्तान प्रतिस्पर्धीपणाचे कितीही गोडवे गात असले, तरी कडू वास्तव हेच आहे की हा संघर्ष आता फक्त कागदावर किंवा लोकांच्या मनात उरला आहे. विशेषतः टी-२० क्रिकेटमध्ये भारताने पाकिस्तानवर इतकी आघाडी घेतली आहे की, प्रसारक ज्या सामन्याची आतुरतेने वाट पाहतात, तो सामना आता दर्जाच्या बाबतीत तोकडा पडताना दिसतो.
आर. प्रेमदासा स्टेडियमवर रविवारी याचीच प्रचिती आली. गेल्या पंधरवड्यात या आयसीसी टी-२० वर्ल्ड कपमधील गटातील लढतीवरून निर्माण झालेले नाट्य बाजूला ठेवल्यास, हा सामना पुन्हा एकदा एकतर्फीच ठरला. गतविजेत्या भारताने पाकिस्तानचा ६१ धावांनी धुव्वा उडवला आणि एक सामना राखून सुपर-८ फेरीत दिमाखात प्रवेश केला.
प्रथम फलंदाजी करताना इशान किशनच्या ४० चेंडूंतील ७७ धावांच्या स्फोटक खेळीच्या जोरावर भारताने १७५/७ अशी आव्हानात्मक धावसंख्या उभारली. यात शिवम दुबे (२७ धावा, १७ चेंडू) आणि रिंकू सिंग (११ नाबाद, ४ चेंडू) यांच्या शेवटच्या फटकेबाजीचा मोलाचा वाटा होता. त्यानंतर भारतीय गोलंदाजांनी आपली ताकद दाखवत पाकिस्तानचा डाव १८ षटकांत केवळ ११४ धावांत गुंडाळला.
गेल्या महिन्यात न्यूझीलंडविरुद्धच्या मालिकेतून संघात पुनरागमन केल्यापासून इशान किशन जबरदस्त फॉर्ममध्ये आहे. त्याने आपल्या तुफानी फलंदाजीने पुन्हा एकदा विजयाचा पाया रचला. खेळपट्टी काहीशी संथ होती आणि इतर फलंदाजांना पाकिस्तानच्या सहा फिरकीपटूंविरुद्ध धावा काढताना अडचण येत होती. मात्र, इशानने या फिरकीपटूंना सहजपणे लोळवले. त्याची रणनीती साधी होती: षटकातील पहिल्या दोन-तीन चेंडूंवरच आक्रमण करून गोलंदाजांची दिशा आणि लांबी बिघडवायची आणि नंतर उर्वरित षटकात धावा लुटायच्या. यासाठी तो कधी खेळपट्टीच्या बाहेर येऊन तर कधी क्रीजमध्ये हालचाल करून खेळत होता. त्याचे पुल, कट आणि सरळ रेषेतील फटके पाकिस्तानच्या गोलंदाजांची दाणादाण उडवत होते.
किशन ज्या पद्धतीने पाकिस्तानी फिरकीपटूंशी खेळत होता आणि सातव्या षटकात २७ चेंडूंत ५० धावांपर्यंत पोहोचला होता, तेव्हा तो या विश्वचषकातील पहिले शतक झळकावेल असे वाटत होते. पाकिस्तानचा कर्णधार सलमान अली आगाकडे त्याला रोखण्यासाठी कोणताही पर्याय उरला नव्हता. मात्र, किशनच्या उजव्या पायात पेटके (Cramps) येऊ लागल्याने आठव्या षटकानंतर त्याला उपचार घ्यावे लागले. चार चेंडूंनंतर सईम अयुबच्या (३/२५) चेंडूवर कट मारण्याच्या प्रयत्नात किशन त्रिफळाचीत झाला. पाकिस्तानला ज्या विकेटची नितांत गरज होती ती मिळाली आणि तिथून फिरकीपटूंनी खेळावर पकड मिळवण्यास सुरुवात केली.
अयुब, मोहम्मद नवाज आणि उस्मान तारिज यांनी संथ गतीने गोलंदाजी करत टिळक वर्मा आणि कर्णधार सूर्यकुमार यादव यांना अडचणीत आणले. वर्मा खेळताना चाचपडत होता, तर सूर्यकुमारलाही अपेक्षित फटके मारता येत नव्हते. मोठे फटके थांबल्यामुळे धावगती घसरली आणि १४ व्या षटकानंतर ती पहिल्यांदा ९ च्या खाली आली. वाढत्या दबावामुळे टिळक वर्माने अयुबच्या चेंडूवर स्वीप मारण्याच्या प्रयत्नात पायचीत (LBW) झाला. त्याच्या पुढच्याच चेंडूवर मोठा फटका मारताना हार्दिक पंड्या बाद झाला.
१५ व्या षटकात १२६/४ अशी स्थिती असताना भारतीय डाव गडगडतो की काय असे वाटू लागले होते. मात्र, गेल्या दोन वर्षांत भारतीय संघाच्या यशाचे मोठे कारण म्हणजे कठीण प्रसंगी अनेक नायक उभे राहतात. यावेळी दुबे आणि रिंकू यांनी ती जबाबदारी पार पाडली. त्यांच्या शेवटच्या षटकांतील फटकेबाजीमुळे भारताने आव्हानात्मक धावसंख्या गाठली आणि नंतर गोलंदाजांनी विजयावर शिक्कामोर्तब केले.
.jpeg)
